Vandaag een wat langere mail. Met een iets aangepaste schrijfstijl. Ga er rustig voor zitten en laat me weten wat je ervan vindt..
​
Één van de grootste valkuilen die ik ontdekte toen ik ooit met persoonlijke ontwikkeling begon, was er eentje die ik totaal niet zag aankomen. Mijn ego vond persoonlijke ontwikkeling namelijk óók best interessant en handig :-)

Sterker nog: het kon er uitstekend mee uit de voeten.

Ik ging bewuster leven. Beter voelen. Patronen herkennen. Andere keuzes maken. Er veranderden daadwerkelijk dingen in mijn leven. Maar heel subtiel ontstond daarmee ook iets anders.

Ik kon me daardoor soms niet alleen beter voelen, maar stiekem ook een beetje beter dan een ander.

Ik ben tenminste met mezelf bezig.
Ik zie mijn patronen.
Ik begrijp hoe dit werkt.
Die ander is daar blijkbaar nog niet.

Achteraf vind ik dat fascinerend. Want iets wat bedoeld was om mij vrijer te maken van mijn ego, werd door datzelfde ego gebruikt om zichzelf opnieuw belangrijk te maken. Ik heb in die periode bijvoorbeeld ook twee jaar NLP gedaan.

Daar leerde ik veel over communicatie, taal, gedrag en de manier waarop mensen elkaar beïnvloeden. En ik ontdekte ook hoe makkelijk je zulke kennis kunt gaan gebruiken om een ander een bepaalde kant op te bewegen. Dat hoeft niet eens heel bewust of kwaadaardig te gebeuren.

Je merkt gewoon dat iets werkt.

Dat je met bepaalde woorden, vragen of manieren van communiceren invloed hebt op wat iemand voelt, denkt of doet.En daar zit opnieuw precies dezelfde valkuil. Gebruik je wat je geleerd hebt om werkelijk beter contact te maken met een ander? Of gebruik je het uiteindelijk om de werkelijkheid — en de ander — iets meer naar jouw hand te zetten?

Ook persoonlijke ontwikkeling kan dan gewoon een nieuw instrument van het ego worden. Misschien zelfs een geraffineerder instrument. Want nu kan het ego zich verschuilen achter mooie woorden als bewustzijn, groei, spiritualiteit, coaching of persoonlijke ontwikkeling.
​
Een soort spirituele upgrade van hetzelfde oude ik.

En eerlijk gezegd denk ik dat dit nog steeds een van de meest subtiele valkuilen van persoonlijke ontwikkeling is. Want uiteindelijk is het volgens mij helemaal niet de bedoeling dat je door persoonlijke ontwikkeling steeds méér bij je ik uitkomt. Misschien juist andersom.
​
We beginnen vaak met vragen als:

Wat wil ík?​
​Waar heb ík behoefte aan?​
​Waar krijg ík energie van?​
​Wat voelt voor míj goed?

En begrijp me niet verkeerd: voor veel mensen is dat juist een ontzettend belangrijke beweging. Zeker voor jongvolwassenen. En destijds ook voor mij. Ik heb moeten leren om beter te voelen wat er in mij gebeurt. Om niet voortdurend over mijn grenzen heen te gaan. Niet alleen maar bezig te zijn met wat anderen nodig hebben. Mijn aandacht terug te brengen naar mezelf.

Maar ergens onderweg ontdekte ik: jezelf beter voelen betekent niet dat je vervolgens altijd moet doen wat jouw ik wil.

Dat merkte ik deze vakantie opnieuw. Met een gezin ben je veel met elkaar. Iedereen heeft zijn eigen behoefte, energie en idee over wat leuk is. En natuurlijk voel ik dan ook wat ík wil.

Soms wil ik juist rust.
Mediteren
Even alleen zijn.
Iets voor mezelf doen.

Of heb ik ergens simpelweg helemaal geen zin in.

En soms voel ik heel duidelijk:
​Hier heb ik nu geen zin in.

Terwijl ik tegelijkertijd ergens dieper weet:
​Maar dit is nu wel goed.

Goed voor Amber.
Goed voor de kinderen.
Goed voor ons als gezin.

En ja, dat vind ik soms behoorlijk uitdagend. Want het ik (vaak dus ego..) heeft vaak een duidelijke voorkeur.

Het wil comfort.
Gemak.
Rust.
Plezier.
Erkenning.
Controle.

Het wil het liefst dat het leven een beetje meewerkt met wat het zelf bedacht heeft. Maar misschien is werkelijke persoonlijke ontwikkeling uiteindelijk helemaal niet bedoeld om dat ik steeds beter te bedienen.

Uiteindelijk gebeurt juist het tegenovergestelde.

Hoe dieper je naar binnen gaat, hoe meer je ontdekt dat je niet alleen dat verhaal, die voorkeuren, die angsten en verlangens bent. En hoe minder dat oude ik alles hoeft te bepalen. Misschien is dat oude ik zelfs iets wat langzaam mag afsterven.

Niet letterlijk natuurlijk, maar als identiteit.

De overtuiging dat ik degene ben die alles moet controleren, begrijpen, krijgen, beschermen en bepalen. En daarachter ontstaat voor mij juist steeds meer verbinding. Met jezelf, maar tegelijkertijd ook met de ander, met het leven en — als je die taal wilt gebruiken — met de Bron.

Niet méér afgescheiden.
Maar minder.

Niet een steeds groter en beter ontwikkeld ik. Maar een ik dat steeds iets meer naar de achtergrond kan verdwijnen.

Leuk is niet altijd hetzelfde als goed

Diezelfde beweging zie ik voortdurend terug op de tennisbaan. Een speler wil natuurlijk het liefst lekker spelen.
​
Goede ballen slaan.
Zelfvertrouwen voelen.
Winnen.
Dat is leuk.

Maar misschien is dát op dat moment helemaal niet wat je nodig hebt. Misschien moet je leren aanwezig te blijven terwijl je slecht speelt. Misschien moet je een wedstrijd aangaan waarin je bang bent om te verliezen. Misschien moet je stoppen met excuses zoeken en werkelijk kijken naar wat er in jezelf gebeurt. Misschien moet je iets trainen wat helemaal niet comfortabel voelt.

Niet omdat ongemak op zichzelf goed is.

Maar omdat groei niet altijd kiest wat het ego zou kiezen. En dat geldt buiten de tennisbaan net zo goed. Soms is het goede dat moeilijke gesprek voeren. Een grens aangeven. Je verantwoordelijkheid nemen. Toch komen opdagen.

Iets voor een ander doen terwijl jij liever iets anders zou doen. Of juist níét meegaan met een ander, omdat je voelt dat je daarmee jezelf verlaat. Daarom betekent wat is goed voor het geheel? ook absoluut niet dat je jezelf moet wegcijferen.

Jij hoort óók bij dat geheel.

Maar er zit voor mij een wezenlijk verschil tussen:
​voelen wat ik wil

en
​automatisch doen wat ik wil.

Misschien zit daar wel een diepere vorm van vrijheid. Dat je je eigen verlangen volledig kunt voelen. Dat je het niet hoeft weg te drukken. Maar dat jouw ik vervolgens niet automatisch bepaalt wat er gebeurt.

Dan kan er een andere vraag ontstaan:
​Wat klopt hier werkelijk?

Niet alleen voor mij. Maar voor het grotere geheel waar ik onderdeel van ben.

En op de tennisbaan?

Onder druk gebeurt eigenlijk precies hetzelfde.

Het ik wil zekerheid.
Het wil weten waar het staat.
Het wil de wedstrijd controleren.
Het wil winnen.

En zodra de werkelijkheid daar niet aan voldoet, ontstaan frustratie, twijfel, spanning en gedachten. Terwijl vrijer spelen soms juist begint wanneer je daar niet meer automatisch naar hoeft te luisteren.

Wanneer je kunt herkennen:
​Ah, dit gebeurt er nu in mij.

Zonder dat je het onmiddellijk hoeft op te lossen.
​
Terug naar je lichaam.
Terug naar je ademhaling.
Terug naar je centrum.

En van daaruit opnieuw kiezen.

Dat is precies waar ik in mijn individuele trajecten met spelers aan werk. Niet alleen aan beter omgaan met spanning. Maar ook aan begrijpen wat jou onder druk overneemt — en hoe je steeds meer vanuit rust, vertrouwen en verbinding kunt spelen.

Wil je onderzoeken wat daarin voor jou mogelijk is?

Dan kun je starten met een kennismakingssessie van 90 minuten.

We brengen daarin heel concreet in kaart wat er bij jou gebeurt wanneer de druk oploopt en waar voor jou de grootste ingang naar verandering zit.

​Plan hier je kennismakingssessie​
​
​Misschien is ontwikkeling uiteindelijk niet steeds méér van jezelf worden. Maar steeds iets minder vastzitten aan degene van wie je altijd dacht dat je hem moest zijn.
​
Tot de volgende,

Stefan
Human Tennis