Op mijn twaalfde ging ik uit huis voor tennis

Ik kreeg de kans om volledig voor mijn ontwikkeling als speler te gaan.
​
Een bijzondere kans,
waar ik dankbaar voor was.

Maar ik was ook gewoon een jongen van twaalf

Ik moest snel zelfstandig worden.
Me aanpassen aan een nieuwe omgeving.
​
Doorzetten wanneer het moeilijk was.
​
En leren omgaan met druk,
verwachtingen en teleurstellingen.

Ik ontwikkelde kwaliteiten die me ver hebben gebracht.

Ik kon mezelf redden.
Ik gaf niet snel op.
Ik leerde sterk te zijn en door te gaan.

Lange tijd zag ik dat alleen als kracht.

Pas veel later begon ik te begrijpen dat iedere kracht ook een andere kant kan hebben.

Wanneer je gewend bent alles zelf te dragen,
laat je niet gemakkelijk iemand dichtbij komen.

Wanneer doorgaan je kracht is,
voel je soms niet meer
wanneer je eigenlijk moet stilstaan.

En wanneer je jong hebt geleerd
om sterk te blijven,
kan het moeilijk worden om ruimte te geven
aan wat je werkelijk voelt.

Ook op de tennisbaan zie ik dat terug.

We gebruiken vaak precies de strategieën die ons ooit hebben geholpen.

We zetten door.
We verharden.
We lossen het zelf op.
​
We laten niet zien wat er vanbinnen gebeurt.

Totdat diezelfde kracht ons niet langer helpt,
maar juist belemmert om vrij te bewegen en volledig aanwezig te zijn.

Dat betekent niet dat er iets mis is met wie je bent geworden.

Het betekent alleen dat je soms mag onderzoeken:

Heb ik deze manier van omgaan met druk vandaag nog steeds nodig?

Werkelijke kracht is voor mij inmiddels niet meer alleen doorgaan.

Het is ook durven voelen.
Steun kunnen ontvangen.
​
Zacht blijven wanneer het spannend wordt.
En niet bij jezelf weggaan zodra iets geraakt wordt.

Misschien herken jij dat ook.

Dat iets wat je ooit heeft geholpen, je vandaag soms juist in de weg zit.

Tijdens een kennismakingssessie onderzoeken we wat er onder jouw tennis zichtbaar wordt en welke oude patronen jou onder druk beïnvloeden.

​→ Je boekt hem hier​
​

Tot de volgende,

Stefan
Human Tennis